ین گزارش یک عدد واحد ارائه میدهد: «شاخص مرگ رژیم» (RDI). این عدد نشان میدهد رژیم اسلامی چند درصد از توان حیاتی خود را از دست داده و چقدر به نقطه فروپاشی نزدیک شده است. اما رسیدن به این عدد ساده نیست و مسیری علمی دارد که در ادامه برای شما توضیح داده میشود.
رژیم های نوین تمامیتخواه، برای پایداری حاضر به انجام هر اقدامی برای بقا هستند. اما مخالفان سازمانی در دایرهای از منویات اخلاقی، شبه روشنفکری و انفعال، و بدتر از همه بیماری سیستمی و نتیجتا انهدام سازمانی، کار معمول خود را هم نمیتوانند انجام دهند؛ به هر قیمت بماند. ناگزیری به این معناست که در فقدان نیروهایی که توازن قدرت را به سود معترضان تغییر دهد، در رژیم های تمامیتخواه نوین که ویژگی جنگ سالاری نیز رکن برجستهی آنان است،
موضوع تکفیری های شیعه در رژیم اسلامی ایران و ریسک قدرت گرفتن آنان، موضوع تازهای نیست. تلویزیون ایران اینترنشنال آن را با عنوان جریان یا فرقه آکادمی مطرح میکند که الزاما تنها منحصر به این فرقه نیست و میتواند مدعیان دیگری نیز در سناریوهای آینده داشته باشد. جالب توجه در روایت ماجرا اینکه لزوم مطرح شدن و اعلام هشدار آن را متاسفانه عربستان سعودی از راه شبکه تلویزیونی ایران اینترنشنال در فقدان نیروی سیاسی یا اندیشکدههای وفادار به ملت ایران
قیاسها و پترنهای دوره انتقالی قیاس بدون احتیاط و بیپروا، سمّ مهلکِ درک پدیده در تحلیل و شناخت است. زمانی که ناگزیر برای اولین اقدام استراتژیک به پترنها روی میآوریم، به دنبال این هستیم که شاخکهای یک طرحواره را که اکنون عینی است به پدیدهی زنده و در معرض درد خود یعنی ایران بچسبانیم. پترنها در بسیاری از اقدامات، راه کوتاه شده و در اجرا، پیشگیری از اختراع چرخ است و البته همیشه بستگی های خود را دارد. قیاسها و
وضعیت ۸۸ تا ۹۶ خیلی شبیه این روزها بود. توصیف اینکه رژیم بر اساس rules و procedures و institutions ها اساسا و دیگر قابل دفاع، اصلاح و اعطای فرصت نیست، چالشی ۸ ساله و جانفرسا شد. غالب فعالین از روزنامه نگار و حقوق بشری و سیاسی پشت اصلاحات رفته بودند. عملا در انزوای مطلق بودیم. حتی زمانی که تغییر کردند، ابراز میکردند که اصلاحات، تاکتیک ما بود؛ بدیهیِ تحمیل شده که چندان زیر آیکون پرسشگری نرفته است. به نظرم، اندازهی
در مقاله نجات ایران، پیشتر اشاره کرده بودم که چشمانداز های تحمیلی از وضعیت، به ما اجازهی برنامهریزی استراتژیک و بلند مدت نمیدهند. یک سازماندهی لیبرال، نهایتا و خوشبینانه ۳۶ ماه فرصت اقدام و آماده سازی دارد و واقعگرایانه ۱۸ ماه. چشمانداز تحمیلی با اولویت بالا به نظرم فروپاشی بود و در مرحله بعد، تغییرات آرایش سیاسی و استحاله در ساختار پس از یک جنگ یا حملهی نظامی یا تسویه حساب های امنیتی است. اما این موضوع، پیشتر از فروپاشی
توییتر فارسی در دو سال گذشته به شکلهای گوناگون دربارهی آنچه در ایران گذشت و آنچه هست حرف زده است. آنها که نه به عنوان یک تحلیلگر و صرفا به عنوان یک کاربر شبکه اجتماعی گفته و نوشتهاند دو دستهاند: بیشتر، کسانی که سمپات یک گروه یا تفکر سیاسی یا هویتی بودهاند. و دوم کسانی که صرفا از نگاه یک شهروند نگران، مسائل ایران و بحران های آن را تعقیب کردهاند. تحلیلگران ثابت تلویزیون های ایرانی برون مرز نیز دسته